Başlarken...

At.. İnsanoğlunun kadim dostu..Çoklu beygir gücünün yaygınlaşması ve endüstriyel-teknolojik devrimlerin yaşamı yönlendirmeye başlaması sonrasında yüzümüzü çevirdiğimiz, sevgimizi esirgediğimiz asil dost.

6000 senelik insan-at ortak yürüyüşünde çok değil bundan 70-80 sene evveline dek hayatımızın her demini bizimle paylaşan at, günümüzün modern şehir hayatında kendine ancak hayvanat bahçelerinde ve elit şehir insanının hobilerinde yer bulabilmekte. At'lara fısıldayan adamlar, at'larla dans eden adamlar, Kikkuli'ler yok artık bu topraklarda.Bukefalus'un yelesini rüzgarlarla yarıştırarak geçtiği bu topraklarda atın izlerini sürenlerde malesef yok. Bir köşesinden diğerine "Güzel Atlar Diyarı " olan bu topraklarda daha hızlı koşturabilmek için yapay seleksiyonlara maruz kalan at'lar harici otantik at'da pek yok...

Medeniyet tarihinin her basamağında toynak izleri bulunan at'a belki de kendi içimde bir iade-i itibar isteği benim ki. Bu nedenle benim adıma "içsel bir yolculuk" bu. Bunca yıl at ile olan iletişimimin beni kendi içime götürmediğini fark ettim kısa süre önce. At'a hak ettiği itibarı göstermediğimi fark ettim. At ile onca tecrübeye ve yaşanmışlığa rağmen bugüne dek at'ın ruhuna hiç dokunamadığımı fark ettim. Farkındalıkla başlayan yolculuk "furkan"a nasıl dönüşür şu an için bilemiyorum. Bunu bana, kendi içime seyyahlığa kalkıştığım bu yolculukta rehber olan at'lar gösterecek..

Bu yolculukta, at'lara ve san'atçılara dair sizlere de izlenimler sunabilirsem ne ala.
Sevgi ve muhabbetle...